Dorota Angutek –dr hab., emerytowany profesor Uniwersytetu Zielonogórskiego; etnograf, etnolog i kulturoznawca. Absolwentka kierunku etnografia na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu (1989), stopień doktora zdobyła w zakresie nauk o poznaniu i komunikacji; stopień doktora habilitowanego w obszarze kulturoznawstwa uzyskała także na UAM (2019).
Pracowała przez 20 lat na stanowisku adiunkta w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Następnie została zatrudniona i objęła stanowisko profesora na macierzystej uczelni w Katedrze Turystyki i Rekreacji na ówczesnym Wydziale Biologicznym.
Jej działalność naukowa dzieli się na trzy okresy i trzy obszary badawcze. Od 1988 roku do 2003 tworzyła naukową koncepcję magii praktykowanej w kulturach tradycyjnych (plemiennych i ludowych) oraz ewolucji religii od starożytności do czasów współczesnych. Drugi okres jej aktywności skoncentrowany był na antropologii zmysłów i filozofii percepcji, z pozycji których uprawiała antropologię krajobrazu i jego recepcji przez ludność z obszaru czterech gmin w powiecie sępoleńskim (2004-2015).
Trzeci okres jej zainteresowań związany jest z etnografią i antropologią zaangażowaną (aktywizm antropologiczny) wykorzystywaną w celu odkryć, rekonstrukcji i restytucji rodzimej tradycji ludowej, mieszczańskiej i ziemiańskiej na Krajnie złotowskiej i nakielskiej, które były dotąd marginalnie traktowane przez etnologów i etnografów. Prace na rzecz etnograficznego dziedzictwa Krajny zainicjowała w 2004 roku w postaci rekonesansu etnograficznego, ale rzeczywiste intensywne badania terenowe i archiwalne poświęcone rekonstrukcji haftów i strojów krajeńskich rozpoczęła w 2017 roku. W międzyczasie napisała książkę Kulturowe wymiary krajobrazu (2013) korzystając z materiałów zebranych w powiecie sępoleńskim, na terenie Krajeńskiego Parku Krajobrazowego.Od 2017 roku wydała drukiem 8 artykułów na temat dziedzictwa kulturowego Krajny oraz 5 książek, tekę (wzornik) krajeńskich wzorów hafciarskich, szósta jest w druku, założyła wirtualną Krajeńską Galerię Sztuki dostępną w Internecie, a także opracowała stronę o stroju krajeńskim w witrynie strojeludowe.net. i wydała 7 artykułów, m. in. w prestiżowych czasopismach etnologicznych Lud i Etnografia Polskia . Zamierza kontynuować prace nad pełniejszą rekonstrukcją strojów krajeńskich, historią i uzupełnieniem zestawu motywów haftu krajeńskiego oraz popularyzować artefakty i wiedzę dotyczącą Krajny wśród autochtonów i profesjonalistów.
Zasadniczym celem Doroty Angutek jest działanie na rzecz rozwoju i umacniania tożsamości kulturowej społeczności lokalnych i całego regionu Krajny, głównie poprzez przywracanie w pamięci społecznej dorobku przodków na terenie obu subregionów Krajny. Z uwagi na zapotrzebowanie i charakter działalności autochtonów najważniejszymi osiągnięciami etnolożki jest stworzony przez nią wzornik haftów krajeńskich (i bardzo oczekiwany drugi wzornik, który jest w opracowaniu) oraz album strojów i haftów krajeńskich.
Z powodu niewielu zachowanych haftowanych tkanin zabytkowych i nieco bogatszego zbioru strojów historycznych (w muzeach etnograficznych, lokalnych i okręgowych w Złotowie, Toruniu, Swołowie, Koszalinie i Osieku n/Notecią jej praca była bardzo żmudna i trudna do realizacji. Wspierała się dawnymi fotografiami i maszynopisami Jana Niedźwieckiego, Haliny Mikułowskiej i Ryszarda Kukiera znajdujących się w archiwach Muzeum Ziemi Złotowskiej w Złotowie i Muzeum Etnograficznego im. M. Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu. Wydane wcześniej krótkie artykuły J. Niedźwieckiego, głównie w lokalnych periodykach specjalistycznych nie zawierały dokładnych opisów haftów i strojów krajeńskich, podobnie można rzec o artykułach o stroju ślubnym Złotowianek opublikowanych przez R. Kukiera. Rzeczywistym skarbcem wiedzy na ten temat są maszynopisy i notatki z badań terenowych znajdujących się w archiwach wymienionych dwóch muzeów.
Praca badaczki w terenie wymagała częstego przemieszczania się. Było to możliwe do zrealizowania dzięki uprzejmości animatorki Joanny Skiery, dyrektor muzeum złotowskiego Kamili Krzanik-Dworanowskiej oraz kierownika skansenu w Osieku doktora Romana Skiby. Najwięcej jednak środków finansowych na przejazdy etnografka przeznaczyła z prywatnych zasobów.